Komisja Europejska przestała jedynie teoretyzować o „cyfrowej suwerenności” i zaczęła za nią płacić. Poprzez rozstrzygnięcie wartego 180 milionów euro przetargu na usługi w chmurze, Bruksela wysyła czytelny sygnał: zależność od technologii z Doliny Krzemowej ma swoje granice, zwłaszcza gdy w grę wchodzą dane krytyczne dla funkcjonowania unijnych instytucji. Wybór czterech europejskich podmiotów to nie tylko ruch administracyjny, ale przede wszystkim strategiczny test dojrzałości kontynentalnego ekosystemu tech.
W gronie beneficjentów sześcioletniego kontraktu znalazła się ciekawa mozaika biznesowa. Z jednej strony mamy graczy stricte technologicznych, jak francuski Scaleway (część grupy Iliad) czy konsorcjum wokół OVHcloud pod wodzą Post Telecom. Z drugiej – potęgi handlowe, jak niemiecki STACKIT, należący do Grupy Schwarz (właściciela Lidla), co pokazuje, że infrastruktura chmurowa staje się kluczowym aktywem nawet dla gigantów handlu detalicznego. Stawkę zamyka belgijski Proximus, który w ramach partnerstwa S3NS współpracuje z Google Cloud, co dowodzi, że europejska suwerenność nie musi oznaczać całkowitej izolacji, a raczej umiejętne zarządzanie „mostami” z amerykańską technologią
Kluczem do zrozumienia tego kontraktu jest nowy system certyfikacji SEAL. Komisja odeszła od ogólnikowych deklaracji na rzecz ośmiu mierzalnych kryteriów, oceniających m.in. odporność na obce jurysdykcje i kontrolę nad łańcuchem dostaw. Większość wybranych dostawców osiągnęła poziom SEAL-3, co w praktyce oznacza, że ich usługi są zaprojektowane tak, by uniemożliwić ingerencję podmiotom spoza UE. To próba stworzenia standardu, który mógłby stać się wzorcem dla sektora bankowego czy energetycznego w całej Europie.
Z biznesowego punktu widzenia kwota 180 milionów euro rozłożona na sześć lat jest skromna w porównaniu z budżetami R&D takich gigantów jak AWS czy Azure. Jednak znaczenie tego kontraktu wykracza poza czysty zysk. Dla wybranych firm to ostateczny „stempelek” wiarygodności, który ułatwi im walkę o klientów korporacyjnych bojących się tzw. vendor lock-in, czyli uzależnienia od jednego dostawcy.
