Grupa haktywistyczna LunarisSec zagroziła instytucjom Unii Europejskiej cyberatakami, jeżeli Bruksela nie porzuci przepisów określanych jako „Chat Control”. Kolektyw twierdzi, że znalazł luki w unijnych systemach, domaga się ochrony szyfrowania end-to-end, większej przejrzystości transferów danych i niezależnego nadzoru. Nie przedstawił jednak dowodów technicznych potwierdzających dostęp do infrastruktury UE, dlatego jego deklaracje pozostają nieweryfikowalne.
Ultimatum pojawia się w momencie, gdy sytuacja regulacyjna jest bardziej złożona, niż sugeruje przekaz grupy. 23 lipca 2026 roku Rada UE zatwierdziła ponowne wprowadzenie tymczasowych przepisów, które do 3 kwietnia 2028 roku pozwalają dostawcom dobrowolnie wykrywać materiały związane z seksualnym wykorzystywaniem dzieci. Z regulacji wyłączono komunikację szyfrowaną end-to-end. Równolegle trwają negocjacje nad rozwiązaniem stałym. Stanowisko Rady przewiduje ocenę ryzyka przez platformy i utrzymanie dobrowolnego skanowania, natomiast Parlament Europejski opowiada się za działaniami ukierunkowanymi i ochroną szyfrowania.
Sama groźba nie oznacza skutecznego włamania, ale nie powinna być ignorowana. ENISA wskazuje, że hacktywizm odpowiadał za blisko 80 proc. analizowanych incydentów w UE, głównie ataków DDoS. Administracja publiczna była najczęściej atakowanym sektorem. Większość takich kampanii ma ograniczony skutek operacyjny, lecz realne wykorzystanie podatności mogłoby oznaczać wycieki danych, przestoje usług i wzrost kosztów ochrony po stronie instytucji oraz ich dostawców.
Najbardziej prawdopodobnym skutkiem będzie zaostrzenie audytów bezpieczeństwa i dalsza polaryzacja debaty o prywatności. Groźby cyberataków raczej nie zatrzymają procesu legislacyjnego, mogą natomiast utrudnić rzeczową dyskusję o tym, jak chronić dzieci bez osłabiania poufności komunikacji.
